بخشو(رحمت الله علیه)

ای غمزدگان موسم افغان و عزا شد             چون شاه شهیدان بسوی کرببلا شد

گفتا به علمدار که ای پشت و پناهم             این وادی خونخواار کنون منزل ما شد

بگذار زمین محمل بی یاور زینب                کز جور و جفا قسمت او رنج و بلا شد

بر پای نما خیمه گه آل پیمبر                         اینجا ز ستم آتش کین خیمه ما شد

اینجا زجفای ستم کوفی و شامی                  دامادی و هم عشرت قاسم به عزا شد

اینجاست که صد چاک شود پیکر اکبر             از تیغ ستم فرق جوانم به دو جا شد

اینجا گلوی تارک اصغر بخورد تیر               مادر ز غمش در غم واندوه و نوا شد

اینجا ز پی آب روی جان برادر                     از حرمله بر مشک تو پیکان بلا شد

در علقمه صد چاک بیفتی بروی خاک                 دست تو جدا از ستم پور زنا شد

اینجاست که طفلان ستمدیده زینب                  آغشته به خون از ستم قوم دغا شد

اینجاست که یتیم حسنم در بغل من             او کشته شمشیر و ز کین دست جدا شد

اینجاست که یاران همه بر خاک بیفتند               از جور و جفای پسر سعد زنا شد

اینجاست پس از کشتن من شمر ستمگر            بر پیکر من سم ستوران ز جفا شد

اینجاست که از ظلم و ستم عابد بیمار             بر ناقه عریان به سوی شام بلا شد

اینجاست که زینب بر سر نعش برادر            گردیده اسیر و بسوی شام روان شد

اینجاست که سیلی بخورد دختر زارم           بر  پیکر پر خون من از شمر دغا شد

اینجاست که اصلاح پذیر با دل پر خون             در ماتم فرزند علی نوحه سرا شد

ای اکبر لیلا ،تاج سر لیلا                            مادر ز فراقت خون شد دل لیلا

ای تازه جوانم ،ای روح روانم                    رحمی بنما بر دل بی حاصل لیلا

بنشین به بر من،ای همسفرمن                   تا شانه زند زلف سمن سای تو لیلا

ای شبه پیمبر ماه نور دیده اکبر                    ای مونس و آرام و قرار دل لیلا

گفتم که بمیرم ،آیی بر مزارم                      ای تازه جوان یوسف مه پیکر لیلا

خواستم کنمت شاد ،نور دیده داماد                حجله ات ببندم به وطن ای گل لیلا

گشته ام پریشان ،هم واله و حیران                 کن ترک سفر بهر خدا نو گل لیلا

این دشت بلا خیز این لشکر خون ریز        ترسم که شوی کشته ز کین سرور لیلا

ای مادر محزون ،لیلای جگر خون              بر نیزه چسان رأس توببیند مه لیلا

عیش تو عزا شد ،روز من سیاه شد                در کربلا گشته سیه پوش تو لیلا

خونابه روان کن ،با نوحه وافغان                   اصلاح پذیر بهر علی اکبر لیلا

سینه زن بزن سر در ماتم اکبر                         گردد بجزا شافع تو اکبر لیلا

(به آهنگ سمرایا سمرا)

محرم آمد و وقت عزا شد                    شهدین وارد کرببلا شد

ز ظلم پور سفیان ستمگر                       لب تشنه شهید اشقیاء شد

چو شد وارد در آن سحرای خونخوار                 بگفتا باعلمدار وفادار

بپا کن خیمه گاه اهل بیتم                  که اینجا مسکن و ماوای ما شد

زنند تیر جفا بر حلق اصغر                     دوجا گردد ز کینه فرق اکبر

ز خون بندد حنا داماد ناشاد                   عروسی کردنش در قتلگاه شد

کنند دستت جدا جان برادر         در این وادی شوم بی کس و یاور

ز داغ نوجوانان و عزیزان                  شوند اهل حریمم مو پریشان

شود زینب اسیر قوم اشرار                  به گردن غل نهند عابد بیمار

زنند آتش به خرگاه پیمبر                   شوند اهل حریممم زار و مضطر

در صف كرببلا شاه شهيد سبط پيمبر

گشت بي يار و معين از ستم فرقه ي كافر

اكبر آن شبه رسول دو سرا ثاني حيدر

آمد اندر بر شاهنشه دين خسرو بافر

گفت اي سبط نبي وي پسر ساقي كوثر

اذن ميدان بده شاهنشه خوبان تو به اكبر

شه دين گفت به او با دل مجروح پر آذر

كه مرو جانب ميدان بنما رحم به مادر

بنگر آن مادر پيرت كه چو از هجر تو نالد

به سر و سينه زند از غمت اي شبه پيمبر

لشكر كوفي و شامي بنگر دست به خنجر

نكند رحم و مرا داغ كند تا صف محشر

يك طرف بي كسي تو زده بر جان من آذر

يك طرف العطش عترت زهرا و پيمبر

به سوي خيمه چو رفتم ز پي ديدن اصغر

ديدم از سوز عطش همچو يكي مرغ زند پر

گفت سكينه به من غمزده اي جان برادر

جگرم گشته كباب و بنما رحم به خواهر

گفت آن زاده ي زهرا كه ايا خواهر مضطر

تو بياور كفن و اسلحه با قلب ز خون تر ۱

گو به ليلاي حزين بهر اسيري ستمگر

بكند معجر نيلي به سر از گردش اختر

به سوي خيمه برفت بنت علي حيدر صفدر

به يكي دست كفن، دست دگر تيغ دو پيكر

گفت به ليلاي عروس مير عرب فاتح خيبر

خيز از جا كه تو را خاك مصيبت شده بر سر

به روي دست گرفت خلعت دامادي اكبر

آمد اندر بر آن شاه شهيد زينب مضطر

بارالها به حق زوج علي قاتل اژدر

در شب قتل حسين زينب غم ديده ي مضطر

شد سرآسيمه ز غم گشت روان سوي برادر

گفت سيرم ز جان از غمت اي سبط پيمبر

كاسه صبر به لب آمده زين قوم ستمگر

وحشت و خوف در اين شب دل من كرده پريشان

چون جوانان تو بينم همه آماده ي ميدان

بخصوص اكبر و هم قاسم و سقاي يتيمان

بهر سربازي فردا همه پوشيده كفن بر

اي برادر بنگر نيست دگر طاقت و تابم

گشته خونابه روان از جگر و قلب كبابم

كن نظر بر من محنت زده و چشم پر آبم

كه ندارم به خدا طاقت هجران تو ديگر

بعد جد و پدر و مادر غمديده ي زارم

بود اميدم به تو و هم حسن آن در كبارم

گشت مسموم حسن از ستم رفت ز كنارم

صبر كردم كه بود سايه ي شاهي چو تو بر سر

حال بر گو كه پس از قتل تو چون صبر نمايم

با عزيزان و يتيمان تو چون سر بنمايم

كو اجل تا كه بيايد گذر از دهر نمايم

تا ببينم پس از اين داغ عزيزان برادر

شاه دين گفت به زينب كه ايا خواهر زارم

اي ستم ديده ي مضطر دمي بنشين به كنارم

خواهرا صبر نما پيشه كه از ظلم لعينان

مي شود كوه منا كرببلا نعش عزيزان

همه پامال سم اسب شوند از ره عدوان

چونکه عباس بدید بی کسی سبط پیمبر
در حرم تا به عطش شیون و غوغاست سراسر
بهر قتلش به کمر خنجر کین لشکر کافر
یک طرف ناله ی اطفال بلند است به اختر
دید چون ظلم و ستم گشته فزون بی حد و بی مر
صبرش آمد به لب و گشت روان سوی برادر
گفت برده ز کفم تاب و توان چرخ ستمگر
غیرتم شعله زده بر دل مجروح چو آذر
به فدای سر تو پیکر عباس دلاور
گشته ام زار و پریشان به خدا جان برادر
گر شوم کشته در این دشت از این زندگی بهتر
اذن جنگم بده تا خویش زنم بر صف لشکر
شه دین گفت به عباس: ایا پشت و پناهم
تو امیری و علمداری و سردار سپاهم
گر شوی کشته پس از مرگ تو من عمر نخواهم
رحم کن جان برادر تو به این روز سیاهم
گفت : شاه کودک تو آب زمن خواست ندارم
عطش تشنه لبان برده ز دل صبر و قرارم
زنده باشم من و از ظلم کجا تاب بیارم
اذن ده تا که روم بهر حرم آب بیارم
شه دین دید که عباس بود عازم میدان
کاسه ی صبر به لب آمده با حال پریشان
دست در گردن او کرد و بگفت با دل سوزان
گفت شاید که رسد آب به اطفال پیمبر
شد روان سوی فرات آب رساند به یتیمان
 مشک پر آب نمود خواست بنوشد کمی از آن
یادش آمد ز لب تشنه ی آن شاه شهیدان
گفت نی شرط وفا تشنه لب است سبط پیمبر
آب امروز در این دشت بلا قیمت جان است
حرم شاه شهید منتظر قطره ی آب است
برسانم به سکینه که به راهم نگران است
هم رسد آب به حلقوم علی اصعر مضطر
ظالمی دست چو از پیکر عباس جداکرد
او نه رحمی به علی اصغر و شرمی ز خدا کرد
مشک آب ظالم دیگر هدف تیر بلا کرد
گشت مایوس ز آب با دل خون خسرو خوبان
گفت دیگر به چه امید به حرم روی نمایم
چه بگویم به سکینه من و این دست چدایم
گشته ام سیر ز جان نیست دگر مشک و لوایم
خاک بر فرق من و وعده ی آبم به یتیمان

ای عزداران عزاي حضرت پيغمبر است
جبرئيل در اين مصيبت خاك ماتم بر سر است
آدم و حوا به جنت ديدگان از خون تر است
حضرت زهرا پريشان تا به صبح محشر است
رحلت ختم رسولان اي محبان خاك غم
خاك غم بر سر كنيد هر لحظه با آه و الم
رفته از دار فنا پيشواي دين فخر امم
زين مصيبت شال در گردن ولي داور است
آه و واويلا كه امت تا قيامت شد غمين
حضرت زهرا زهجران پدر شد دل حزين
حضرت موسي عزادار عيسي  مريم غمين
سر برهنه هم گريبان چاك پور آزر است
خضر و الياس و سليمان بر سر و سينه زنان
يوسف و يعقوب در بيت الحزن شد نوحه خوان
زين مصيبت انبيا خاك عزا بر سر كنان
اوليا گريان همه در ماتم پيغمبر است
كرسي و لوح و قلم در ماتم سلطان دين
هم سما و جنت و افلاك تا عرش برين
قدسي و روحانيون عيسي به چرخ چارمين
زين مصيبت نوح در كشتي به طوفان اندر است
يثرب و بطحا در اين غم گشته است ماتم سرا
چون كه ناپيدا در آن گشته است ختم انبيا
مرد و زن پير و جوان هر لحظه با آه و بكا
وا محمد ذكرشان و خاك ماتم بر سر است
بر سر و سينه زنان در اين مصيبت مجتبي
جامه ي غم تا به دامان چاك شاه كربلا
زينب و كلثوم پريشانحال در اين ماجرا
در عزاي جد اطهر ديدگان از خوت تر است
زين عزا «اصلاح پذير» خاك عزا بر سر نما
نوحه از سوز جگر بنما در اين بزم عزا
در عزاي پيشواي دين رسوا دو سرا
او شفيع مسلمين از امر حق در محشر است

هرکس که رود منزل ما جمله عزاداریم        یک گمشده ای امشب در کرببلا داریم

یک دختر لب عطشان گم گشته در هامون     کزهجررخش امشب ما جمله عزا داریم

این دخترک معصوم ازتاب عطش گریان             درماتم او امشب با ناله نوا داریم

او گم شده در هامون زینب زغمش مجنون       ازداغ دل زینب ما جمله خبر داریم

در کرببلا امشب ما شور و عزا داریم          هفتادو دو تن ازکین ما سرجدا داریم

هم اکبر و هم اصغر هم قاسم و هم عباس    بی غسل وکفن پرخون در راه خدا داریم

امشب سه شب است یاران کان نعش شه خوبان         صد پاره ازخنجر برخاک سیاه داریم

یاران سه شب است کزغم با شور وعزا داریم     هفتادو دو تن کشته در کرببلا داریم

یاران سه شب زین غم زینب عزادار است         از داغ دل زینب ما جمله خبر داریم

زینببه کجا یاران در محمل بی روپوش         سیلی به رخ طفلان ازظلم و جفا داریم

کی دیده است بیمار درغل و تن تبدار               بر ناقه  عریان زنجیر به پا  داریم

اصلاح پذیرزین غم بگرفته سه شب ماتم      زین ظلم وستم شکوه از قوم دغا داریم

ای اکبر مه طلعت لیلا ای شبه پیمبر           ای یوسف کنعانی بطحا ای زاده حیدر

       مادر ز غم هجران          با دیده خون افشان           بعد ازتو چو سازم

پیر و ناتوانم مادر تو جوانی                       گفتم که پس ازمن تو زنده بمانی

آئی به مزارم قرآن تو بخوانی                      اکنون بسوی مرگ بینم که روانی

      مادر ز غم هجران          با دیده خون افشان           بعد ازتو چو سازم

در پای تو مادر شب تا بسحرگاه                       بیدار نشستم  ای ماه  دل آرا

در دل هوسم بود با همسر زیبا                       در شهر مدینه عیشت کنم بر پا

      مادر ز غم هجران          با دیده خون افشان           بعد ازتو چو سازم

عیش تو عزا شد روز من سیاه شد                آن حجله عیشت سوی قتلگاه شد

از سوی مدینه سوی کربلا شد                        از ظلم و جفای قوم  اشقیا  شد

      مادر ز غم هجران          با دیده خون افشان           بعد ازتو چو سازم

گفتا علی اکبر کی مادر مضطر                     بی کس شده امروز فرزند پیمبر

صف بسته بقتلش این قوم ستمگر                  والله  نخواهم  من  زندگی  دیگر

     مادر ز غم هجران          با دیده خون افشان           بعد ازتو چو سازم

مادر ز فراقم صبر از خدا خواه                        جاوید نماند این عشرت دنیا

بینی تو اگر را ُسم بر نیزه اعلا                    اجر تو عظیم است اندر صف فردا

     مادر ز غم هجران          با دیده خون افشان           بعد ازتو چه سازم

                                                                                       غلامرضا اصلاح پذیر